Optymalne odległości pod względem kierunkowości anteny wynoszą 0,15-0,25λ między reflektorem i wibratorem oraz między direktorami. Direktory są krótsze o 5%, a reflektory dłuższe o 5% od wibratora. Antena konstrukcji SP6LB o 9 elementach na pasmo 2 m (popularna w Polsce) ma zysk około 12 dBd.
Zasada działania wygląda tu następująco: element aktywny anteny wytwarza w przestrzeni falę kulistą. Fala rozchodzi się wzdłuż anteny z mniejszą prędkością fazową niż w powietrzu. Kuliste powierzchnie ekwifazowe ulegają spłaszczeniu w kierunku direktorów, ponieważ część powierzchni ekwifazowej rozchodząca się w powietrzu dogania fragment powierzchni rozchodzący się wzdłuż anteny. Po opuszczeniu anteny czoło fali jest bardziej podobne do płaszczyzny i jest powodem zwiększenia kierunkowości anteny.
Zastosowanie Pierwsze zastosowanie anten typu Yagi miało miejsce podczas II wojny światowej w urządzeniach radarowych montowanych na pokładach samolotów bojowych, głównie myśliwców nocnych i samolotów rozpoznawczych. Anten radarowych typu Yagi używano między innymi na pokładach niemieckich samolotów Junkers Ju 88, brytyjskich nocnych myśliwcach Bristol Beaufighter i Short Sunderland.