Święty Wicelin, niem. Vizelin von Oldenburg (ur. ok. 1090 w Hameln w Dolnej Saksonii, zm. 12 grudnia 1154 w Neumünster w Holsztynie) – niemiecki kanonik-scholastyk, teolog, misjonarz wśród Wagrów, biskup Oldenburga w Holsztynie, hist. Stargardu Wagryjskiego (od 1149), święty Kościoła katolickiego.
Wcześnie osierocony przez rodziców, wychowywał się na Zamku Everstein (Burg Everstein) w Holzminden. Wiedzę zdobywał w: Paderborn w szkole katedralnej, seminarium w Bremie (1118–1122) i Laonie (1122–1123 lub 1126), gdzie studiował teologię. W trakcie nauczania został kanonikiem-scholastykiem (w Bremie). Święcenia kapłańskie przyjął w 1126 roku z rąk św. Norberta z Xanten, ówczesnego arcybiskupa Magdeburga, założyciela norbertanów, Zakonu Premonstratensów Kanoników Regularnych. Po otrzymaniu święceń wrócił do Bremy i podjął się, na prośbę biskupa Adalberona, ewangelizacji mieszkańców Wagrii nad Bałtykiem. Najpierw była to Stara Lubeka, dzięki protekcji księcia obodrzyckiego Henryka Gotszalkowica, następnie Faldera koło Neumünster. Jego działalność misyjną wśród Słowian wspierał Kanut Lavard, książę Jutlandii i SzlezwikuKanut Lavard na DEON.pl. Wicelin, razem ze zgromadzonymi wokół siebie towarzyszami, założyli w Neumünster i Segebergu (1143) wspólnotę kanonicką z regułą św. Augustyna. W obu klasztorach Wicelin pełnił funkcję rektora.