Byli wszędzie, zadeptywali ślady, przetrzymywali informacje”. Dopiero po kilku dniach policja przejęła pełną kontrolę nad dochodzeniem, kładąc kres amatorszczyźnie reporterów i ich prywatnym śledztwom. Wiele informacji, jakie napływały do gazet od społeczeństwa, nigdy nie zostało przekazanych policji. Media, za sprawą brukowców Los Angeles Herald-Express i Los Angeles Examiner, które poprzez czarną obcisłą garsonkę, w jakiej zmarła była widywana niedługo przed śmiercią, i inklinację do popularnego ówcześnie filmu kryminalnego z 1946 roku pt. The Blue Dahlia (Błękitna Dalia) okrzyknęły zamordowaną „The Black Dahlia” („Czarną Dalią”). Zaczęły lansować jej rzekomo rozwiązły tryb życia, nazywając „awanturnicą krążącą po Hollywood Boulevard”, fałszywie twierdząc, że parała się prostytucją, jednak nie ma na to żadnych dowodów, przed śmiercią pracowała jako kelnerka w miejscowej restauracji. Larry Harnisch twierdzi, że plotka dotycząca prostytucji pochodzi z powieści Johna Gregory’ego Dunne’a z 1977 True Confessions (pol.