takie dziedziny, jak: dojrzałość osobowości w kontekście religijnym, samobójstwa i rola religii w ich profilaktyce, kryzysy psychologiczne u osób religijnych, w tym duchownych, radzenie sobie w sytuacjach trudnych w kontekście religii, poczucie winy osób religijnych, życie rodzinne zgodnie z nauką Kościoła.
Zarys historyczny Za ojca psychologii pastoralnej uważa się duchownego i lekarza O. Pfistera, który działał na przełomie XIX i XX wieku. Początkowo psychologia pastoralna rozwijała się w obrębie protestantyzmu w USA, krajach skandynawskich i w Niemczech. Później zainteresowali się nią przedstawiciele Kościoła katolickiego we Francji i we Włoszech. W połowie XX wieku psychologię pastoralną zaczęto wykładać w ramach studiów teologicznych.
Zaangażowanie w pracę pastoralną Żeby praca duszpasterza była efektowna, musi on posiadać wiedzę na temat różnorodnych technik i teorii psychologicznych (logoterapia Frankla, behawioralne metody terapeutyczne, terapia grupowa, teoria mechanizmów obronnych Freuda), traktować pacjenta jak partnera, podchodząc do każdego indywidualnie. Szczególną uwagę zwraca się na takie cechy, jak empatyczność, ekumenizm i otwartość na różne światopoglądy.