Pierwszym pastorem został Jan Muthmann pochodzący z Reinersdorfu w księstwa brzeskiego, będący dotąd diakonem w Wołczynie w księstwie opolskimZ historii Kościoła..., 1992, s. 71.. Zbór podlegał wówczas konsystorzowi w Brzegu, gdzie egzaminowano kandydatów na kolejnych pastorów pomocniczych. Obszar przynależności wiernych zboru początkowo znacznie wykraczał poza Śląsk Cieszyński, uczęszczali do niego wierni z przyległych okolic Moraw, Śląska Opawskiego i innych części Górnego Śląska, jak również z okolic zagranicznej Białej w Królestwie Polski. Pastor Muthmann i kuratorzy szacowali liczbę wiernych na ok. 40 000, lecz była ona zapewne przesadzona. Do pomocy pastorowi Muthmannowi przydzielono jednak w 1711 do pomocy Krystiana Hentschla (w Cieszynie do 1740) z Dolnego Śląska, a w 1712 Gotfryda Schmidta (1712–1735) z Oleśnicy na Dolnym Śląsku, po czym pozyskano dla obu zatwierdzenia cesarskie. Funkcję pastorów pełnili często również w zastępstwie miejscowi nauczyciele tak że praktycznie posługiwało ich pięciu lub więcej, wśród których następowała rotacja. W 1719 pastorem głównym i inspektorem szkolnym został Johann Adam Steinmetz (do 1730). W latach następnych miejscowi pastorzy zostali oskarżeni o pietyzm, co doprowadziło do śledztwa, procesu i wygnania pięciu pastorów w dniu 22 maja 1730 roku.