Do kraju powrócił w 1919. W składzie II batalionu 24 pułku piechoty walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu działań bojowych pozostał w służbie w 24 pułku piechoty w Łucku. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1603. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 24 października 1924 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 153. lokatą. 31 marca 1930 otrzymał przeniesienie z KOP do 67 pułku piechoty w Brodnicy na stanowisko dowódcy batalionu. W grudniu 1932 został przeniesiony do Szkoły Podchorążych Artylerii w Toruniu na stanowisko wykładowcy taktyki piechoty. Latem 1933 powrócił do 67 pułku piechoty na stanowisko dowódcy II batalionu, detaszowanego w Toruniu. 24 stycznia 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień podpułkownika w korpusie oficerów piechoty i 15. lokatą. W 1934 został przeniesiony ponownie do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko dowódcy batalionu KOP „Hoszcza”. W 1937 został zastępcą dowódcy pułku KOP „Zdołbunów”. W listopadzie 1938 objął dowództwo 5 pułku strzelców podhalańskich w Przemyślu.