Łużyce (, , , , ) – kraina historyczno-geograficzna o powierzchni około 13 000 km², usytuowana pomiędzy Kwisą i Łabą, administracyjnie należąca do Niemiec (część zachodnia) i Polski (część wschodnia), zamieszkana przez 1,3 mln osób (Serbołużyczan, Niemców i Polaków). W części zlokalizowanej na terytorium Polski mieszka 350 tys. osób.
mały|Łużyce i inne krainy historyczne Polski na tle współczesnych granic administracyjnych
Podział thumb|Mapa Łużyc Łużyce dzielą się na dwie części: Część północna – Dolne Łużyce (dlnłuż. , grnłuż. , , niem. , cz. ) z głównym miastem Chociebuż (dlnłuż. ) leży w większości na południu Brandenburgii i częściowo w Saksonii, Część południowa – Górne Łużyce, do XV wieku Milsko (grnłuż. , dlnłuż. , łac. , niem. , cz. ) z głównym miastem Budziszyn (grnłuż. ) w większości należy do Saksonii, częściowo leży zaś na południu Brandenburgii. Polska część Łużyc leży na południowym zachodzie kraju i wchodzi w skład województw: lubuskiego (Łużyce Dolne) i dolnośląskiego (Łużyce Górne), jej głównymi miastami są: Żary, Lubań, Gubin i Zgorzelec.
Od wczesnego średniowiecza do lat powojennych Serbowie Łużyccy osiedlali się także w północnych Czechach w obecnym powiecie Děčín (cypel szluknowski – gł. Varnsdorf, Rumburk, Jiříkov) i w powiecie Liberec (w tzw.