Reformaci opiekowali się kalwarią od 1647 do 1658 oraz od 1660 aż do kasaty w 1837. W 1787 przy klasztorze powstała szkoła łacińska. Jej istnienie usankcjonował specjalny dekret Fryderyka Wilhelma II. W staraniach o jej założenie odznaczyli się franciszkanin o. Anicet Paszkiewicz oraz mieszczanie Kazimierz Łukaszewski i Bartłomiej Lisiecki. Szkoła została zreformowana w czasach Księstwa Warszawskiego dzięki wprowadzeniu w życie norm Komisji Edukacji Narodowej. Placówkę edukacyjną zlikwidowano w 1824.
Po kasacie w 1837 zakonnicy opuścili klasztor 10 maja 1840. Klasztor i teren kalwarii przeszły w posiadanie miejscowej parafii. Franciszkanie powrócili do klasztoru w 1971. Wówczas przejęli go bracia mniejsi z Prowincji Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Katowicach. Od 1980 franciszkanie opiekują się też miejscową parafią. Po podziale prowincji w 1991 klasztor przeszedł do Prowincji św. Franciszka w Poznaniu.
Zobacz też Kalwaria Pakoska
Przypisy
Kategoria:Architektura barokowa w województwie kujawsko-pomorskim Kategoria:Architektura I Rzeczypospolitej (województwo inowrocławskie) Kategoria:Kościoły i klasztory franciszkanów (OFM) w Polsce Kategoria:Zabytkowe klasztory katolickie w województwie kujawsko-pomorskim Klasztor Kategoria:Obiekty sakralne w Pakości Kategoria:Dawne kościoły i klasztory reformatów Kategoria:Chrześcijaństwo w Pakości