był zastępcą korpuśnego inżyniera frontu. W czerwcu 1926 r. został zastępcą inspektora-inżyniera w sztabie frontu. Od maja 1928 r. był zastępcą dowódcy wojsk inżynieryjnych Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego. Od października 1929 r. był szefem oddziału robót wojskowych sztabu okręgu. W 1930 r. ukończył kursy oficerskie. W listopadzie 1933 r. ponownie został zastępcą dowódcy wojsk inżynieryjnych okręgu. Od kwietnia 1936 r. był komendantem pospolitego ruszenia (opołczenia) okręgu. W 1936 r. awansował do stopnia majora. Od poł. lipca 1939 r. pełnił funkcję starszego wykładowcy wyższych kursów strzelecko-taktycznych dowódców piechoty "Wystrieł". W 1940 r. awansował na pułkownika. Od 31 stycznia tego roku wykładał inżynierę wojskową w wyższej szkole służby sztabowej. 7 maja 1941 r. był wykładowcą w katedrze taktyki akademii chemicznej Armii Czerwonej. 19 lipca tego roku objął funkcję szefa oddziału wojsk inżynieryjnych sztabu 33 Armii Frontu Zachodniego. Jesienią 1941 r. dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w przeznaczonym dla wyższych oficerów sowieckich oflagu XII 1-D w Hammelburgu. W lipcu 1942 r. wstąpił do kolaboracyjnej organizacji Polityczne Centrum Walki z Bolszewizmem pod przewodnictwem kombryga Iwana G. Biessonowa.