Od lipca 1941 był starszym zastępcą szefa 1 wydziału oddziału wywiadowczego sztabu Frontu Zachodniego. We wrześniu tego roku w stopniu majora objął taką samą funkcję w sztabie Frontu Leningradzkiego. Wkrótce dostał się do niewoli niemieckiej.
Latem 1942 r. wstąpił do Rosyjskiej Narodowej Armii Ludowej (RNNA). Objął dowództwo jednego z batalionów. Po przeformowaniu RNNA w 700 Wschodni Pułk Specjalnego Przeznaczenia w lutym 1943 r., odkomenderowano go do szkoły wywiadowczej Abwehry jako wykładowcę. Od września tego roku wykładał w szkole wywiadowczej w Parkanach pod Tyraspolem, zaś od grudnia w szkole w okupowanej Estonii. Pod koniec 1944 r. stanął na czele oddziału wywiadowczego sztabu Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Organizował wywiad i kontrwywiad „własowski”. W lutym 1945 r. awansował na podpułkownika. 9 maja tego roku wraz ze sztabem i częścią oddziałów Sił Zbrojnych KONR poddał się Amerykanom. Przebywał w obozach jenieckich we wsi Kladenské Rovné, mieście Friedbeg, a następnie Ganacker, skąd udało mu się zbiec. Z tego powodu uniknął repatriacji do ZSRR. Z pomocą działaczy emigracyjnego Narodowego Związku Pracujących (NTS) ukrywał się w obozie dla przesiedleńców w Mehenhof pod Kasselem. Wstąpił tam do NTS. Utworzył służbę bezpieczeństwa NTS. Współpracował z amerykańskimi służbami specjalnymi.