Jefimienko interesował się archeologią, historią i etnografią. Brał udział w zjazdach archeologicznych: charkowskim (1902) i dniepropetrowskim (1905). Wtedy to napisał swoje pierwsze prace naukowe. W 1906 w ciągu przygotowań zbioru (skorowidzu) dat z historii Guberni Charkowskiej przyznano mu nagrodę im. Ołeksandra Potebinii. Odbył dwuroczną (1913-1915) podróż po świecie. Odwiedził muzea i centra naukowe Zachodniej i Południowej Europy, południowo-zachodniej Afryki, południowej Azji, Chin i Japonii. W latach 1915–1923 był pracownikiem naukowym Muzeum Historycznego w Moskwie.
W 1923 wrócił do Leningradu i od tego roku pracował w Ermitażu, Kunstkamerze, leningradzkiej filii Instytutu Kultury Materialnej Narodowej Akademii Nauk Ukrainy, profesor Uniwersytetu Leningradzkiego.
W 1934 Prezydium Narodowej Akademii Nauk Ukrainy przyznało mu stopień naukowy doktora archeologii.
Od 1945 do 1954 roku był dyrektorem Instytutu Archeologii Narodowej Akademii Nauk Ukrainy. W 1954 ponownie wrócił do Leningradu.