Po bitwie został awansowany na podpułkownika. 17 maja 1944 roku został dowódcą 15 baonu „Wilków”. Od 28 października 1944 został zastępcą dowódcy 5 Wileńskiej Brygady Piechoty, 5 Kresowej Dywizji Piechoty.
Po zakończeniu wojny nie wrócił do kraju. Ożenił się z Katarzyną Teriaszwili (1921–1947), żołnierzem 2 Korpusu Polskiego, córką Konstantego, polskiego oficera pochodzenia gruzińskiego, który zginął podczas obrony Warszawy. Miał z nią syna Macieja, który urodził się w 1946 roku. Żona zmarła w kilka tygodni po porodzie. Początkowo założył zakład tapicerski, po jego upadku zatrudnił się w fabryce tworzyw sztucznych. Po uzyskaniu brytyjskiej emerytury wojskowej, zaczął inwestować w nieruchomości i prowadzić działalność charytatywną dla emigracji. Przyjął obywatelstwo brytyjskie, kilkakrotnie odwiedził Polskę.
Zmarł w 1987 roku i został pochowany na Cmentarzu Gunnersbury w Londynie. W 2009 prochy jego i żony zostały przewiezione do Polski i pochowane na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C30-X-40a).
Jego bratem był Aleksander Gnatowski.