mały|Sprawa u wójta, obraz Józefa Chełmońskiego Wójt (pierwotnie z łac. vocatus, advocatusDąbrowski K., „Obecność” średniowiecza w kształceniu studentów wydziałów prawa, Czasopismo Prawno-Historyczne, T. LXIX, Poznań 2017, s. 270, od tego niem. VogtJoachim Bartoszewicz: Podręczny słownik polityczny. Do użytku posłów, urzędników państwowych, członków ciał samorządowych i wyborców, s. 807.) – urzędnik administracji lokalnej.
Historia
mały|Kazimierz Wielki sprzedaje wójtostwo poznańskie oraz przysługujący mu od sądów trzeci denar, mieszczaninowi Janowi Mincerzowi za 120 grzywien (1358 r.) – ze zbiorów Archiwum Państwowego w Poznaniu
W okresie lokacji miast wójt był to dziedziczny urzędnik, stojący na czele miasta lub osady miejskiej lokowanej na prawie niemieckim. Był on lennikiem pana miasta, zobowiązanym do konnej służby wojskowej i miał liczne dochodowe przywileje, między innymi: 1/6 czynszów, 1/3 kar sądownych, liczne parcele w mieście, a także uposażenie gruntowe, czyli wójtostwo. Zasiadał ponadto w ławie miejskiej i miał prawo posiadania jatek.
Na Warmii wójt krajowy był najwyższym urzędnikiem, wykonującym władzę świecką zabronioną władzy kościelnej prawem kanonicznym.