W latach 1943–1945 kilka tego typu pojazdów przekazano ludowemu Wojsku Polskiemu, w którym wykorzystywano je głównie w jednostkach wojsk pancernych (według etatów po 1–2 sztuki) zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem, choć osiągi i zdolność holowania były już niewystarczające w stosunku do wzrostu ciężaru zasadniczych typów czołgów i dział samobieżnych. Ciągniki posiadały nadwozie osadzone na ramie, zamkniętą metalową kabinę kierowcy, oraz drewnianą skrzynię ładunkową nakrywaną płachtą brezentową.
Opis konstrukcji Pojazd miał układ klasyczny, zbliżony do ciężarówki. Zastosowano dwa czterokołowe wózki jezdne. Z przodu pojazdu, tuż za silnikiem, znajdowała się obszerna trzyosobowa zakryta kabina załogi. Za kabiną znajdowała się skrzynia ładunkowa, mogąca pomieścić obsługę holowanego działa (maksymalnie do 16 osób) oraz zapas amunicji. Podczas wojny, z powodu braku silników W2-W (przeznaczonych w całości dla czołgów), montowano w ciągnikach także silniki gaźnikowe typu M-17T o mocy 400 KM, używane do napędu czołgów BT-7 oraz silniki Diesla W-4 o mocy 300 KM w układzie V6. thumb|center|Model ciągnika Woroszyłowiec, holującego 203 mm haubicę wz. 1931
Przypisy
Bibliografia Jewgienij Proczko: Artillerijskie tjagaczi Krasnoj Armii, Broniekollekcja nr 3(42)/2002
Kategoria:Radzieckie ciągniki artyleryjskie