W 1918 powróciła do Polski. W kwietniu 1920 podjęła pracę pielęgniarki w Szpitalu Zakaźnym w Częstochowie. Zwolniona w listopadzie 1924, służyła następnie siostrom w infirmerii zakonnej domu generalnego przy ul. Klasztornej 19. Ponadto w latach 1926-1930 zastępowała siostry-pielęgniarki w Szpitalu Zakaźnym lub Zapasowym w Częstochowie. Była bardzo oddana chorym, co zjednywało jej wielką życzliwość pacjentów. W 1931 została ostatecznie zwolniona z pracy w szpitalu i skierowana do posługi w infirmerii w domu generalnym. Ponadto wyjeżdżała m.in. do Piasków k. Czeladzi, Lublina i Ciechocinka, żeby opiekować się chorymi siostrami w innych domach zgromadzenia.
5 listopada 1924 w Częstochowie złożyła śluby wieczyste. W sierpniu 1932 powróciła do Nowego Miasta i pracowała w infirmerii jako pielęgniarka. W lutym 1933 przeniesiono ją do Warszawy na ulicę Piwną 43, gdzie została administratorką domu i internatu dla dziewcząt, prowadzonego przez siostry zakonne. Służyła również swoją wiedzą medyczną.