Skandal ten wykorzystali właściciele „Pałacowego” zamieszczając chwytliwe reklamy kina w Dzienniku Poznańskim.

Od października 1908 roku przez kilka następnych miesięcy pokazywano w „Pałacowym” Mazura tańczącego w cztery pary w polskich kostiumach narodowych – jeden z pierwszych polskich filmów, który został udźwiękowiony za pomocą płyty gramofonowej zsynchronizowanej z obrazem. W tym samym roku odbywała się stała projekcja innego polskiego filmu: Pieśni pochwalnej Polki (w kostiumie narodowym). Oba filmy cieszyły się dużą popularnością wśród poznaniaków.

W grudniu 1911 roku przeniesiono siedzibę kina pod numer 6 placu Wilhelmowskiego, gdzie Dymarski wybudował lokal na 700 miejsc – „Pałacowy” stał się największym kinem w mieście. Pod nowym adresem kino istniało do 1927 roku, kiedy to zostało wyburzone i zastąpione przez Kinoteatr Słońce.

W 1935 roku w Kurierze Poznańskim pojawił się felieton podpisany inicjałami „Wube”, w którym pojawiło się stwierdzenie, iż kino „Pałacowy” było pierwszym poznańskim stałym kinem – autor pominął istnienie starszego kina „Park Promenadowy”, założonego przez Leona Mettlera w 1903 roku. Ta błędna informacja była powielana we wszystkich późniejszych opracowaniach dotyczących rozwoju kinematografii na ziemiach polskich.