Wiosną 1942 na urlopie w Paryżu spotkał się z działaczem komunistycznym Janem Rutkowskim i niedługo potem dzięki fałszywym dokumentom powrócił do kraju. Działał na Mazowszu, Kielecczyźnie, w Małopolsce i rejonie Rzeszowa, jednak głównie na Lubelszczyźnie. Na początku 1943 był krótko dowódcą operacyjnym Okręgowej Komendy (OK) Gwardii Ludowej. W lutym został wysłany wraz z Grzegorzem Korczyńskim na Zamojszczyznę z zadaniem zorganizowania zbrojnego oporu chłopów przeciw pacyfikacjom, a w marcu do okręgu siedleckiego, gdzie – jak wynika z jego raportu – bez większego skutku podjął próbę organizowania partyzantki GL. Od maja 1943 sekretarz II Obwodu (Obwodu Lubelskiego) PPR. Na początku 1944 roku, po powstaniu Krajowej Rady Narodowej, organizował konspiracyjne rady narodowe i komitety folwarczne. 10 lutego 1944 został mianowany porucznikiem Armii ludowej. Na założycielskim zebraniu konspiracyjnej Wojewódzkiej Rady Narodowej Lubelszczyzny, zwołanym 18 lutego 1944 w Rudce Kijańskiej, został wybrany na członka Rady jako przedstawiciel PPR. Podczas konspiracyjnej narady, którą odbywał 3 marca 1944 w domu Woźniaków w Kaznowie w powiecie lubartowskim z sekretarzem lubelskiego Komitetu Okręgowego PPR Bolesławem Kwiatkiem i szefem sztabu Oręgu nr.