W latach 20. XVIII wieku urząd lipnickiego starosty objął Adrian Bełchacki, będący ewangelikiem. Dzięki zabiegom jego sukcesora, Jakuba Zygmunta Rybińskiego, w 1723 Biała otrzymała prawa miejskie. Terytorium Białej zostało powiększone o ziemie należące uprzednio do Lipnika, miasto pozostało jednak częścią lipnickiej parafii katolickiej. Pomiędzy miejską (bialską) a wiejską (lipnickim) społecznością ewangelicką panowały przyjazne stosunki i prowadzono współpracę.
W XVIII wieku nastąpiło intensywne osadnictwo ewangelików z terenu Niemiec, prowadzone przez starostów lipnickich, zarówno na terenie Lipnika, jak i Białej. W mieście najwięcej kolonistów pojawiło się po wojnach śląskich.
W 1728 starostą został Jakub Dunin, który wprowadził przymus uczęszczania do kościoła katolickiego dla wszystkich mieszkańców oraz pobierania przez ich dzieci nauki religii katolickiej. Poskutkowało to wystosowaniem 28 i 29 listopada 1729 protestu, który został przekazany królowi Augustowi II Mocnemu przez delegację dwóch wiernych podczas pobytu króla w Dreźnie. 15 sierpnia 1730 ewangelicy otrzymali od władcy państwa przywilej gwarantujący wolność religijną. Jednak rok później doprowadzono do przywrócenia tu misji jezuickiej, działającej do 1773, która doprowadziła do rekatolizacji znacznej części mieszkańców.