Jeszcze przed jego wodowaniem został on określony jako „niezmiernie ciekawy eksperyment”, był to wówczas największy okręt podwodny na świecie, prawie dwukrotnie dłuższy od innych konstrukcji z tego okresu.
Po wodowaniu okręt nie wszedł do służby z powodu przedłużających się problemów z silnikami i większość czasu spędził w porcie, ładując akumulatory innych okrętów podwodnych. W 1917 na życzenia Admiralicji zakończono prace nad okrętem i nigdy nie został on użyty operacyjnie.
W 1918 został przemianowany na „N1”, a 9 czerwca 1922 został sprzedany na złom.
Pomimo że okręt nigdy nie wszedł do służby, co nie pozwoliło na jego długotrwałą ewaluację, uważa się, że był on ważnym ogniwem pomiędzy konstrukcją małych i dużych okrętów podwodnych. W czasie jego budowy zdobyto ważne doświadczenia, które owocowały przy konstrukcji późniejszych typów okrętów podwodnych.
Zobacz też Brytyjskie okręty podwodne typu K - późniejsze okręty podwodne typu fleet submarine
Przypisy J. Hool, Damned.., s. 57 J. Hool, Damned.., s. 58 A. Preston, Royal.., s. 42 A. Preston, Royal.., s. 54 A. Preston, Royal.., s. 57 J. J. Colledge., The complete..., s. 238 M. P. Crocker, Observer's.., s. 12 M. P. Crocker, Observer's.., s. 34-35
Bibliografia
Kategoria:Brytyjskie okręty podwodne Kategoria:Okręty zbudowane w stoczni Vickers