Nabożeństwa w parafii były sprawowane zarówno w języku niemieckim, jak i polskim. Działały stowarzyszenia i związki kobiece, robotnicze, czy młodzieżowe. Ukazywało się tu również czasopismo kościelne Kirche und Heimat. W 1912 budynek plebanii został powiększony o dwie sale parafialne.
Po 1922 na mocy plebiscytu na Górnym Śląsku Świętochłowice znalazły się w granicach II Rzeczypospolitej. Nastąpił spadek liczby ludności wyznania ewangelickiego.
W okresie międzywojennym parafia należała do Ewangelickiego Kościoła Unijnego na polskim Górnym Śląsku. Działały przy niej stowarzyszenia skupiające polskich ewangelików, jak Polskie Towarzystwo Oświaty i Sztuki „Jedność”, Towarzystwo Polaków Ewangelików, Ewangelickie Stowarzyszenie Niewiast, Związek Polskiej Młodzieży Ewangelickiej, Ewangelicka Kuźnica.
Po zakończeniu II wojny światowej członkowie zboru świętochłowickiego padają ofiarami represji, na cmentarzu ewangelickim utworzono zbiorowy grób ofiar Obozu Zgoda. Budynek kościoła został zabezpieczony przez wiernych, którzy pilnowali go przed odebraniem parafii. Stanowisko proboszcza objął ks. Leopold Raabe.