W wyniku kontroli postanowiono o zakupie dla luteran kościoła św. Ducha i prośba o sprzedaż tego kościoła wspólnocie ewangelickiej została wystosowana do kapituły kolegiaty. Chęć sprzedaży kościoła ewangelikom spotkała się z negatywną reakcją ze strony kurii archidiecezji gnieźnieńskiej, na skutek czego kwestia ta została porzucona na okres kilku lat.
Parafia ewangelicka w Łasku została oficjalnie powołana w 1809. Miasto zamieszkiwało wówczas 19 ewangelickich rodzin, a wliczając okoliczne miejscowości, społeczność luterańską stanowiło około 3000 wiernych. Proboszczem został ks. Johann Karl Ulrich. W skład parafii oprócz Łasku weszły pobliskie niemieckie kolonie Anielin, Bocianicha, Chorzeszów, Jesionna, Erywangród, Mierzączka, Rembów, Rokitnica, Okup, Teodory oraz Zalesie.
Zaczęto również czynić naciski na rzymskokatolickiego infułata ks. Grzegorza Zacharjasiewicza w celu powrotu do sprawy pozyskania przez luteran jednego z nieużywanych kościołów katolickich. Wystosował on w 1809 prośbę o opinię w tej sprawie do kapituły łaskiej, która w porozumieniu z Antonim Wyganowskim wydała zezwolenie na odstąpienie kościoła szpitalnego św. Ducha jako niepotrzebnego parafii katolickiej.