Eugeniusz Biedermann.

W 1892 na 19 000 mieszkańców miasta przypadało 5506 ewangelików, co stanowiło więcej niż czwartą część ludności. W związku z tak dużą liczbą członków zboru, nie mieszczących się w niewielkim kościele św. Trójcy, powstanowiono o budowie nowej, większej świątyni. Po trwających osiem lat staraniach o uzyskanie pozwolenia, zostało ono wydane 27 listopada 1896, a w czerwcu 1897 po uroczystym nabożeństwie poprowadzonym przez ks. Eugeniusza Biedermanna przystąpiono do pracy. Obiekt został poświęcony przez superintendenta ks. generalnego Gustaw Manitiusa 15 sierpnia 1902 przez jako kościół Zbawiciela. Od 1908 prowadzono także parafialny dom opieki. Przy parafii funkcjonowały różne stowarzyszenia, jak choćby sportowe, młodzieżowe, pań, śpiewacze, orkiestry.

W 1912 funkcję proboszcza po ks. Biedermannie przejął ks. Hermann Knothe, następnie od 1913 – ks. Leon Witold May.

W 1923 parafia w Tomaszowie liczyła 10 tysięcy wiernych i dysponowała dwoma kościołami, dziewięcioma salami modlitwy oraz dwudziestoma cmentarzami. Posiadała trzy domy parafialne oraz inne zabudowania zborowe. W 1932 pracę na stanowisku wikariusza rozpoczął ks. Woldemar Gastpary. Przed wybuchem II wojny światowej liczba parafian osiągnęła 12 tysięcy.