Rada zwróciła się z wnioskiem do władz o przekazanie ewangelikom zrujnowanego rzymskokatolickiego kościoła św. Ducha. Zabiegi w tym celu trwały pięć lat, po tym czasie formującą się nowa parafia pozyskała zgodę na objęcie kościoła razem z działką, na której był zlokalizowany po wpłacie 1200 złotych polskich. Następnie wierni podjęli decyzję o niezwłocznej odbudowie budynku, rozpoczęli także kompletowanie jego wyposażenia. Prace remontowe ukończone zostały w 1828 kosztem 24 860 złotych. Powstał także drewniany obiekt mieszczący mieszkanie duchownego oraz kantora.
W 1829 parafia ewangelicka w Rawie została oficjalnie zarejestrowana przez władze. W 1832 jej pierwszym proboszczem został ks. Karol W. Kliem, sprawujący tę funkcję do 1850. Jego następcą został w 1851 ks. T. Ludwig.
W 1860 powstał murowany budynek plebanii, natomiast w 1862 miał miejsce remont kościoła.
Około 1860 rawska parafia skupiała około 3500 wiernych i na jej terenie funkcjonowało 18 szkół ewangelickich, w których naukę pobierało wówczas 540 dzieci. W budynkach szkół zlokalizowanych w pobliskich koloniach prowadzone były również nabożeństwa, miejscowości te dysponowały także własnymi cmentarzami wyznaniowymi. Na obszarze parafii znajdowało się ich 18.