Portrety matki i ojca – dyptyk niemieckiego malarza i grafika, Albrechta Dürera.
Pierwotnie był to dyptyk, jeden z najwcześniejszych dzieł Dürera. Powstał, gdy malarz miał 19 lat. Przedstawia jego ojca Alberta Dürera Starszego (1427–1502) oraz matkę Barbarę Holper. Dyptyk został namalowany zaraz przed odjazdem malarza z Norymbergi. Po 1588 roku dyptyk prawdopodobnie trafił do kolekcji Willibalda Imhoffa w Norymberdze (świadczy o tym spis inwentaryzacji kolekcji Imhoffa). Po roku 1628 dzieło zostało podzielone na dwa portrety. W 1630 Willibald Imhof próbował sprzedać obraz Maksymilianowi I, lecz transakcja nie została sfinalizowana. Od tego czasu podobizna matki pozostała w kolekcji Imhoffa aż do roku 1923, kiedy to została przekazana Muzeum Narodowemu w Norymberdze. Dopiero w 1979 obraz został rozpoznany jako dzieło Albrechta Dürera. Losy drugiej części dyptyku były bardziej złożone. Od 1628 roku obraz ojca trafił do kolekcji Rudolfa II. W 1675 znajdował się w kolekcji kardynała Leopolda de 'MediciWykazał to przeprowadzony spis inwentaryzacyjny z 1677 roku). Następnie dzieło zostało przeniesione do willi Poggio Imperiale, a w 1773 roku przekazane do Muzeum Uffizi.