Po rewolucji październikowej, mimo namów metropolity kijowskiego Antoniego, nie udał się na emigrację. W 1921 objął katedrę taurydzką i symferopolską. Rok później otrzymał godność arcybiskupią. W tym samym roku został aresztowany pod zarzutem sprzeciwiania się konfiskacie majątku Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego i przez dziesięć lat przebywał w więzieniach radzieckich (m.in. na Wyspach Sołowieckich). 10 czerwca 1932 objął zarząd eparchii kostromskiej. W okresie zarządzania przez niego eparchią miejscowe władze bolszewickie przeprowadziły zmasowane prześladowania prawosławnych, m.in. niszcząc katedralny sobór Zaśnięcia Matki Bożej w Kostromie. Arcybiskup Nikodem zdołał jedynie uratować przed zniszczeniem Fiodorowską Ikonę Matki Bożej, przechowywany w nim otoczony szczególnym kultem wizerunek. W 1936 aresztowany ponownie; w związku z tym w styczniu 1937 został przeniesiony w stan spoczynku. W toku przedłużającego się śledztwa, po wielu wyczerpujących przesłuchaniach, duchowny zmarł 21 sierpnia 1938 w więzieniu.
Kanonizowany w 2000 jako nowomęczennik.
Przypisy
Bibliografia Biogram w bazie prawosławia rosyjskiego
Kategoria:Urodzeni w 1868 Kategoria:Zmarli w 1938 Kategoria:Biskupi kostromscy Kategoria:Biskupi symferopolscy i krymscy Kategoria:Nowomęczennicy rosyjscy Kategoria:Więźniowie radzieckich więzień Kategoria:Więźniowie radzieckich łagrów