W „Podróży świętego Brendana” typowy dla immramu styl opowieści został połączony z ascetyczną tradycją religijną, w której mnisi podróżują samotnie w łodziach, izolując się, podobnie jak ich bracia z pustyni, którzy zaszywali się w jaskiniach. Podróże Brendana stanowią jedną z najbardziej niezwykłych i trwałych europejskich legend. Jako że wiele z przygód Brendana znanych jest tylko z „Podróży…”, uczonym trudno jest rozróżnić co jest faktem, a co mitem. Powstała w tamtym czasie historia podróży Brendana posiada pewne cechy charakterystyczne immramu. Zupełnie jak w immramie, „Podróż…” opowiada historię Brendana, który z kilkoma towarzyszami wyrusza, by odnaleźć terra repromissionis sanctorum, Ziemię Obiecaną Świętych albo Ziemski Raj.
Jude S. Mackley uważa, że nacisk na odnalezienie możliwych faktycznych lokalizacji z „Podróży…” odciąga uwagę od głównego celu autora, czyli przedstawienia historii o „...zbawieniu, klasztornym posłuszeństwie i wierze niezbędnej, by podjąć się takiej wyprawy”.
Intertekstualność Między badaczami nie ma zgody co do tego, czy to „Podróż świętego Brendana” wywarła wpływ na „Podróż Maelduna” czy odwrotnie. Jude Mackley sugeruje, że wczesna wersja „Brendana” wpłynęła na wczesnego „Maelduna”, a potem w miarę rozwoju obu tradycji następowały kolejne zapożyczenia. „Podróż świętego Brendana” adaptuje tradycje immramu w kontekście chrześcijańskim.