Parafia ewangelicka w Lidzbarku została założona w 1781 i liczyła początkowo 133 wiernych. Nabożeństwa prowadzone były najpierw w budynku starego ratusza, a następnie przeniesiono je do siedziby ewangelickiej szkoły. Parafia obsługiwana była przez proboszcza z Lubawy ks. Plitta, który prowadził posługi w Lidzbarku dwanaście razy w roku. W 1788 rozpoczęto starania o możliwość odbywania się nabożeństw w miejscowym kościele rzymskokatolickim, jednak nie otrzymano na to zgody katolickiego biskupa chełmińskiego, ks. Jana Rydzyńskiego. Zdecydowano wówczas o budowie własnego kościoła.

W związku z bliskim położeniem miasta od Płośnicy, administrację nad lidzbarskim zborem przejęła następnie tamtejsza parafia i sprawowała ją do 1835, kiedy otrzymano pierwszego własnego proboszcza, ks. Edmunda Larza. Dzięki temu powiększała się ilość wiernych, która w 1864 osiągnęła 1873 osób.

Kamień węgielny pod budowę własnej świątyni na wzgórzu Górka został położony 12 maja 1828, a uroczystość poświęcenia ukończonego kościoła ewangelickiego miała miejsce 3 sierpnia 1829.