W 1908 przy miejscowym szpitalu uruchomiony został diakonat skupiający ponad 100 sióstr diakonis. Własny dom macierzysty został oddany do użytku 3 października 1910. Ośrodek diakonijny otrzymał nazwę Betania, działała przy nim również kaplica. Diakonise prowadziły przedszkole oraz seminarium dla przedszkolanek. Od 1910 do 1930 duszpasterzem diakonatu był ks. Friedrich Brenner.

W latach 20. XX wieku do parafii należało 15 000 wiernych, z których samo Giżycko zamieszkiwało 10 500 ewangelików. Na obszarze przez nią obejmowanym działalność prowadziło 17 szkół, pośród których było gimnazjum i liceum.

Od 1931 funkcję opiekuna duchowego diakonatu przejął ks. Teodor Kuessner. W 1935 liczba sióstr pracujących w ośrodku diakonijnym wynosiła 205, zatrudniano również 50 pracowników na etat.

W 1944 przez katolików został zajęty budynek kościoła. Dotychczasowy kościół rzymskokatolicki św. Brunona nie był przez nich używany, prowadzenie mszy zostało przeniesione do kościoła ewangelickiego.

Po 1945 wznowienie działalności przez diakonat nie było możliwe. W jego budynkach został utworzony państwowy dom dziecka.

Pierwszym powojennym duszpasterzem ewangelickim w Giżycku był od 1 stycznia 1946 ks. Emil Dawid.