Na współczesną rzeźbę tereny Bogucic główny wpływ miało zlodowacenie południowopolskie (Sanu) oraz maksymalny stadiał zlodowacenia środkowopolskiego (Odry), zaś w ostatnim okresie zasadniczy wpływ wywarła także morfogenetyczna działalność człowieka związana z osadnictwem oraz górnictwem. Doprowadziło to do zniszczenia naturalnego podłoża oraz do tworzenia nowych form degradacji rzeźby. Znaczny obszar dzielnicy stanowi także antropogeniczna powierzchnię zrównania. Eksploatacja węgla kamiennego na obszarze górniczym „Bogucice” w latach 1824–1999 przyczyniła się do obniżeń terenu na terenie dzielnicy sięgających 11–13 m w rejonie północno-wschodnim obszaru, 15 m w rejonie alei W. Roździeńskiego i 9,0 m na północ od ulicy Bagiennej.
Pod względem jednostek morfologicznych Bogucice położone są na Wzgórzach Chorzowskich. Stanowią ona południową część Płaskowyżu Bytomsko-Katowickiego i tworzą szereg falistych, zaokrąglonych lub spłaszczonych wzniesień przekraczających w kilku miejscach 300 m n.p.m. – są to tzw. bogucickie niwy. W kierunku doliny Rawy stoki są rozcięte obniżeniami dolinnymi, w tym ciągnącym się wzdłuż ulicy ks. L Markiefki. Najwyżej położony punkt dzielnicy znajduje się na granicy Bogucic i Koszutki, przy ulicy Cedrowej, a jego wysokość dochodzi do 310 m n.p.m. Skrzyżowanie ulic Leopolda i W.