Podczas przesłuchań członkowie NPZR utrzymywali, że w zasadzie zgadzają się z założeniami oficjalnej ideologii Związku Radzieckiego – marksizmu-leninizmu, a ich sympatie w stosunku do trockizmu, anarchizmu i egzystencjalizmu nie mogą być traktowane jako przestępstwo, jako że w ZSRR nie można być pociągniętym do odpowiedzialności karnej za poglądy, lecz jedynie za określone czyny. W rezultacie sprawa NPZR nie trafiła do sądu. „Najbardziej niebezpieczni” z punktu widzenia KGB członkowie partii zostali z pominięciem wyroku sądowego umieszczeni w szpitalach psychiatrycznych na okres od pół roku do roku. Pozostałych ukarano relegowaniem z uczelni i wykluczeniem z Komsomołu.
Fakt, że wydarzenia 1975 roku nie spowodowały całkowitej likwidacji NPZR był związany przede wszystkim ze stosunkowo wysokim poziomem konspiracji w szeregach partii. W organizacji istniał system haseł i skrzynek pocztowych używanych do kontaktów z grupami w regionach, wszyscy członkowie posługiwali się pseudonimami, w korespondencji wykorzystywano atrament sympatyczny. Tym niemniej, działalność NPZR została na pewien czas praktycznie sparaliżowana.