W latach 1947–1948 Konsystorz Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP czynił kroki w celu podtrzymania prawa własności do kościoła w Białymstoku. Miejscowej Kurii Arcybiskupiej proponowano podpisanie umowy dzierżawy świątyni za niską opłatą lub jej wykup. Strona katolicka zasłaniała się jednak kosztami poniesionymi na jej remonty, a ludność miasta była niechętna zwróceniu kościoła Niemcom.
Pierwsze ewangelickie nabożeństwo po zakończeniu II wojny światowej odbyło się dopiero 4 października 1953, poprowadził je ks. Paweł Kubiczek z parafii w Świętajnie. Opiekę nad białostockimi wiernymi objął ks. Edmund Friszke, nabożeństwa sprawowano w kaplicy zboru Kościoła Chrześcijan Baptystów.
W okresie 1954–1955 parafia była administrowana przez proboszcza parafii św. Trójcy w Warszawie ks. Zygmunta Michelisa. Następnie od czerwca 1955 kolejnym administratorem został ks. Edward Busse z parafii w Mrągowie. Nabożeństwa w Białymstoku odbywały się wówczas raz w miesiącu.