Od 1935 do 1956 przebywał, z krótkimi przerwami, w obozach i więzieniach, nie wypełniając obowiązków duszpasterskich.
W 1956 mianowany biskupem pietropawłowskim, wikariuszem eparchii ałmackiej, zaś w roku następnym ordynariuszem eparchii pietropawłowskiej i kustanajskiej. W 1958 otrzymał godność arcybiskupią. Od 1960 był arcybiskupem ałmackim i kazachstańskim, w 1968 otrzymał godność metropolity.
Po śmierci patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Aleksego był brany pod uwagę jako kandydat na jego następcę, obok metropolitów krutickiego i kołomieńskiego Pimena oraz leningradzkiego i nowogrodzkiego Nikodema. Duchowny odrzucił jednak wszelkie propozycje kandydowania na urząd zwierzchnika Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, wskazując na swój podeszły wiek i brak wykształcenia teologicznego.
Godność metropolity ałmackiego i kazachstańskiego pełnił do swojej śmierci w 1975.
Jest autorem szeregu pieśni cerkiewnych i trzech akafistów: do św. Pelagii, św. Pawła wyznawcy oraz św. męczennika Jakuba Perskiego. Prawdopodobniej jeszcze jako posłusznik w monasterze w Twerze opracował akafist do św.