W Ostatniej bitwie potężny Lew jest sędzią, przywołuje do siebie te istoty, które w niego wierzyły, te natomiast, które nie wyznały jego imienia, odchodzą w cień. Aslan prowadzi wszystkich dobrych bohaterów Opowieści z Narnii „dalej wzwyż i dalej w głąb”, aż do serca nowego, wspaniałego kraju, który okazuje się być prawdziwą Narnią.
Odniesienia do Biblii i chrześcijaństwa Postać Aslana interpretowana jest jako narnijski odpowiednik Chrystusa. Jest on synem Wielkiego Władcy-Zza-Morza, jak Chrystus – Boga Ojca. Przybywa, by wyzwolić Narnię spod władzy złej czarownicy. Musi z jej ręki ponieść dobrowolną śmierć, co jest aluzją do śmierci krzyżowej Chrystusa. Z czasem Aslan zaczyna pojawiać się coraz rzadziej, by pod koniec czasów znów pojawić się w pełnej mocy. Aslan oświadcza ponadto rodzeństwu Pevensie, że istnieje także w innych niż Narnia światach, tyle że w innej postaciZob. M. Oziewicz, Magiczny urok Narnii. Poetyka i filozofia „Opowieści z Narnii” C.S. Lewisa, rozdział III, s. 169–252. Autor uważa jednak, że Lewis nie miał zamiaru tworzyć alegorii chrześcijaństwa (tu s. 183–193) i określa kult Aslana jako „religię archetypową”, opartą na koncepcji sacrum Rudolfa Otto (s. 194–224)..
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Postacie z serii Opowieści z Narnii Kategoria:Fikcyjne bóstwa Kategoria:Fikcyjni królowie