Ołtarz z San Cassiano – obraz pędzla sycylijskiego malarza Antonello da Messina.

Ołtarz powstał w 1475 roku dla kościoła San Cassiano w Wenecji, na zlecenie patrycjusza Pietro Bon. Messina, który wzorował się na niderlandzkich mistrzach jako jeden z pierwszych artystów wprowadzał nową przestrzeń perspektywiczną, tworząc głębię i atmosferę za pomocą barw. Stworzony przez niego ołtarz był wzorem dla późniejszych mistrzów włoskiego renesansu m.in. Giovanniego Belliniego (Ołtarz św. Hioba) i Giorgiona (Ołtarz z Castelfranco) oraz odegrał dużą rolę w rozwoju szkoły weneckiej.

Proweniencja Najwcześniejsze wzmianki na temat dzieła pochodzą od M. Colazio w Opuscoli di retorica (1486), M. Sanudo w Cronica (1493), M.A. Sabellico w De Venetae urbis(1494) i M. A. Michiel (1543). W początkach XVII wieku Ołtarz zniknął z kościoła, a o fakcie tym wspomina włoski biograf Carlo Ridolfi (1594-1658) w 1648 rokuWspomina o tym w swojej monografii opisującej biografie 150 malarzy włoskich działających w Republice Weneckiej pt. Le meraviglie dell’arte (The Marvels of Art).. W późniejszych latach fragmenty ołtarza zostały odnalezione w zbiorach arcyksięcia Leopold Wilhelma i były one uznawane za dzieło Giovaniego Belliniego. W 1700 roku trzy duże fragmenty zostały przewiezione do Wiednia.