II wojna światowa Dywizję reaktywowano 25 marca 1942 roku, pod dowództwem generała Omara Bradleya, a 15 sierpnia tego samego roku stała się pierwszą dywizją powietrznodesantową w Armii USA. W grudniu przeniesiono ją do Fort Bragg w Północnej Karolinie, gdzie zostały jej podporządkowane 504 i 505 pułki piechoty spadochronowej oraz 325 pułk piechoty szybowcowej, a także kilka pomniejszych jednostek artylerii polowej i sanitariuszy. W Forcie Bragg wszystkie pułki „All Americans” przeszły gruntowne szkolenie, które trwało do wczesnej wiosny.
W kwietniu 1943 roku Dywizja została zaokrętowana i wysłana do Casablanki we francuskim Maroku, w północnej Afryce. Wylądowała tam 10 maja, skąd następnie przeniosła się w okolice Wadżdy przy granicy z Algierią. Tam żołnierze ćwiczyli przez półtora miesiąca w ramach przygotowań do czekającego ich skoku bojowego. Swój pobyt w Wadżdzie spadochroniarze wspominają jako „piekło na ziemi”, ze względu na bardzo wysoką temperaturę, problemy z wyżywieniem oraz szalejące choroby takie jak malaria, dyzenteria czy wszechobecna biegunka. Wraz z początkiem lipca jednostka przeniesiona została do Kairouan w Tunezji i tam poczyniła ostateczne przygotowania do czekającej ją misji bojowej.