311)., skierowanego do Zoli (1887) przez grupę młodych pisarzy-naturalistów. W 1897 przyznano im za twórczość order Legii Honorowej. Od 1896 związani z kręgiem literackim skupionym wokół Edmunda Goncourt, zwanym Akademią Goncourtów, w 1903 powołani byli do jury pierwszej Nagrody Goncourtów.
Po zakończeniu literackiej współpracy (w 1908 bądź 1909 r.W źródłach spotykane dwie daty wydarzenia (częstsza druga).) tworzyli i publikowali osobno jako J-H. Rosny (starszy) (J.-H. Rosny aîné, Joseph Boex) i J-H. Rosny (młodszy) (J.-H. Rosny jeune, Séraphin Boex). Pierwszy to lepiej znany i wybitniejszy z braci, któremu często błędnie przypisuje się utwory napisane wspólnie. Chronologicznie należą do nich: Nell Horn de l'Armée du salut, roman de moeurs londoniennes (1886) La Sorcière (1887) Les Xipéhuz (1887) Scènes préhistoriques (1888) Les Corneilles (1888) Tornades (1888) [wznowienie 1896 jako Le Cataclysme] La Légende sceptique (1889) Le Termite (1890) Daniel Valgraive (1891) Vamireh (1892) Eyrimah (1893) Nymphée (1893) L'Impérieuse bonté (1894) Un Autre monde (1895) Le Jardin de Mary (1895) Les Profondeurs de Kyamo (1896) La Contrée prodigieuse des cavernes (1896) Le Bilatéral (1897) Nomai (1897) Amour étrusque (1898) Marc Fane, les âmes perdues (1899) La Fauve et ses proies (1899) Le Voyage (1900) L'Épave