W latach 1887–1889 wziął udział w akcji wiecowej skierowanej przeciwko ostatecznemu usuwaniu języka polskiego ze szkół, ale za jego redakcji „Kurier” przeszedł całkowicie na pozycje ugodowe. W 1888 Kantecki wszedł w skład delegacji przygotowującej przyjęcie cesarzowej w Poznaniu, a w latach 1890–1894 „Kurier” stał się nieoficjalnym organem J. Kościelskiego, głównego promotora ugody z rządem.
W ostatnich latach życia na skutek przewlekłej choroby coraz bardziej wyręczała go w pracy redakcyjnej żona, Stanisława z Białkowskich, którą poślubił w 1886. Na pogrzebie przemawiał m.in. Stefan Cegielski. Nekrologi podkreślały takt Kanteckiego, umiejętność obcowania z ludźmi i fakt, że nie miał osobistych nieprzyjaciół nawet wśród przeciwników politycznych. Pozostawił dwie córki: Annę (od 1910 żonę aktora Żdżarskiego, matkę dziennikarza Wacława Żdżarskiego) i Antoninę. W marcu 1959 przeniesiono zwłoki Kanteckiego, razem ze szczątkami brata Klemensa, z cmentarza staroświętomarcińskiego na cmentarz Zasłużonych Wielkopolan w Poznaniu.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Dzieła Maksymiliana Kanteckiego w bibliotece Polona
Kategoria:Urodzeni w 1857 Kategoria:Zmarli w 1899 Kategoria:Polscy historycy Kategoria:Polscy publicyści XIX wieku Kategoria:Pochowani na cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan w Poznaniu