Od października był zastępcą szefa sztabu pułku artylerii 3 Dywizji Strzeleckiej. W listopadzie 1927 r. został zastępcą dowódcy dywizjonu 30 Pułku Artylerii 30 Dywizji Strzeleckiej. Od stycznia 1928 r. tymczasowo pełnił funkcję dowódcy dywizjonu. W październiku 1930 r. został dowódcą artylerii sumskiej szkoły artylerii. W lutym 1932 r. ukończył tam kurs artyleryjski, po czym objął dowództwo pododdziału szkoleniowego. Do 1938 r. studiował na uniwersytecie w Odessie. W międzyczasie ukończył kolejny kurs artyleryjskie. W 1936 awansował do stopnia majora. W październiku 1938 r. został wykładowcą w odeskiej szkole artyleryjskiej. Od poł. października 1940 r. w stopniu podpułkownika był zastępcą dowódcy dywizjonu artylerii. Od maja 1941 dowodził 685 Korpuśnym Pułkiem Artylerii. Awansował na pułkownika. Pod koniec grudnia tego roku dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w różnych obozach jenieckich. W 1943 podjął kolaborację z Niemcami. Został wykładowcą w oficerskich szkołach wojsk wschodnich w Mariampolu i w okupowanej Francji. Następnie objął funkcję komendanta domu wczasowego dla weteranów Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA) w północnych Włoszech, a potem zastępcy komendanta obozu dla inwalidów ROA w Niemczech. Od stycznia 1945 r.