Aresztowany 12 września 1929, po paromiesięcznym pobycie w więzieniu skazany został przez Sąd Okręgowy w Sosnowcu 28 kwietnia 1930 na 3 lata więzienia. Wyrok odsiedział w więzieniach w Będzinie, Mysłowicach i Tarnowie, gdzie był starostą komuny więziennej. Zwolniony 12 września 1932 rozpoczął pracę partyjną, wchodząc w skład egzekutywy Komitetu Okręgowego (KO) KZMP w Zagłębiu Dąbrowskim; krótko był sekretarzem tego okręgu. Od grudnia 1932 do końca kwietnia 1933 był sekretarzem KO KZMP na Górnym Śląsku. Przyczynił się do poważnego ożywienia śląskiej organizacji KZMP, uaktywnił komitety dzielnicowe i zorganizował działalność wśród wojska. W pierwszych dniach maja 1933 przeniesiony został do Warszawy, gdzie miał być II sekretarzem Komitetu Warszawskiego KZMP. Aresztowany 24 kwietnia na zebraniu, osadzony w więzieniu centralnym. W październiku 1934 skazany na 8 lat więzienia, karę odsiadywał na Mokotowie i we Wronkach, gdzie był współorganizatorem głodówki. Po amnestii w 1936 przewieziono go do więzienia w Rawiczu i zmniejszono karę o jedną trzecią. W lutym 1939 wyszedł na wolność i wrócił do Sosnowca. Przy pomocy brata Stanisława otrzymał pracę w hucie „Będzin”, gdzie produkowano broń. Zorganizował brygadę robotniczą.