Łuk walijski Pierwowzorem długiego łuku był łuk walijski, powszechnie używany w Walii od około VIII wiekuNajstarszy długi łuk znaleziony w Anglii pochodzi z 2665 roku p.n.e., znaleziono go w Ashcott Heath w hrabstwie Somerset.. Już wtedy posiadał znacznie dłuższe łęczysko (około 1,8 do 2 metrów). Strzelanie z bojowego łuku walijskiego wymagało długotrwałego treningu, gdyż przeciętna dorosła osoba nie była w stanie z niego strzelać. Łuk walijski był stosowany najpierw przez oddziały łuczników walijskich, a następnie, około XII wieku rozpowszechnił się w Anglii, gdzie zaczął pełnić rolę broni plebejskiej, umożliwiającej biedocie skuteczną obronę przed rycerzami.
Wojna stuletnia Król Anglii Edward III, szykując się do wojny z Francją i nie mogąc zabrać na statki wystarczającej ilości koni i rycerzy, widząc skuteczność łuków walijskich zdecydował się zabrać ze sobą łuczników. Wyposażeni w długie łuki o długości około 1,83 metra okazali się bardzo skuteczni w boju. Ich użycie zadecydowało o przewadze Anglików w bitwach pod Crécy (1346), Poitiers (1356), a najbardziej w starciu pod Azincourt (1415). Po tym wydarzeniu łuk zaczął z wolna wychodzić z użycia, choć jeszcze w bitwie pod Verneuil (17 sierpnia 1424;