Pawieł Pawłowicz Iwanow, ros. Павел Павлович Иванов (ur. we wsi Olszany w guberni wileńskiej, zm. ? w ZSRR) – radziecki wojskowy (major), funkcjonariusz Organizacji Todta, a następnie dowódca batalionu zapasowego 1 Dywizji Piechoty Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji podczas II wojny światowej.
W 1917 r. ukończył gimnazjum. Pracował jako agent handlowy oddziału transportowego kurskiego gubernialnego komitetu gospodarczego. Brał udział w wojnie domowej w Rosji. Walczył przeciwko wojskom Białych adm. Aleksandra W. Kołczaka, kozackim powstańcom gen. N. G. Chwostikowa, a następnie armii gruzińskiej. W poł. maja 1919 r. ochotniczo wstąpił do wojska bolszewickiego. Służył w Kurskim Batalionie Komunistycznym, od czerwca tego roku w 75 Samodzielnym Dywizjonie Kawalerii 25 Dywizji Strzeleckiej, zaś od sierpnia w Orłowskim Pułku Strzeleckim. W kwietniu 1920 r. ukończył tulskie kursy dowódcze piechoty, po czym objął dowództwo plutonu 253 Pułku Strzeleckiego 25 Dywizji Strzeleckiej. Od lipca tego roku dowodził plutonem 274 Pułku Strzeleckiego 31 Dywizji Strzeleckiej, zaś od maja 1921 r. plutonem 191 Pułku Strzeleckiego 22 Dywizji Strzeleckiej. W czerwcu tego roku został zastępcą dowódcy kompanii 1 Nowonikołajewskiego Pułku Komunistycznego.