Pod koniec stycznia 1940 r. objął dowództwo 439 Pułku Zapasowego. Od końca marca tego roku dowodził 97 Pułkiem Zapasowym, zaś od końca lipca 395 Pułku Strzeleckiego 127 Dywizji Strzeleckiej. W poł. sierpnia dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w oflagu XIII-D w Hammelburgu. Pod koniec 1941 r. wstąpił do kolaboracyjnej Rosyjskiej Robotniczej Partii Ludowej. W listopadzie 1942 r. objął funkcję komendanta ochrony Zarządu „Wołga” Organizacji Todta w rejonie Borysowa. Od kwietnia do lipca 1943 r. kierował robotami fortyfikacyjnymi w rejonie Newel-Wielkie Łuki. Od końca 1943 r. organizował ochronę obiektów przemysłowych nad Renem. Od listopada 1944 r. w stopniu majora dowodził batalionem zapasowym 1 Dywizji Piechoty Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Brał udział w marcu 1945 r. w ciężkich walkach nad Odrą, a następnie na pocz. maja tego roku w Pradze przeciwko Niemcom. Wraz z częścią dywizji poddał się Amerykanom. Został repatriowany do ZSRR. Po procesie skazano go na karę 20 lat łagrów. W październiku 1952 r. karę zmniejszono do 10 lat.