Początkowo w miejscowości nie było stacji. Przystanek osobowy Ludwigsdorf i bocznica stacyjna do kopalni węgla Wacław w Miłkowie, nieopodal wiaduktu, powstały przypuszczalnie na początku lat 90. XIX wieku. Pierwotnie, peron mieścił się po przeciwnej stronie wiaduktu, od strony Nowej Rudy.
Dzisiejszy kształt stacja otrzymała wraz z przebudową linii Kłodzko-Wałbrzych na dwutorową w latach 1909–1912. Wówczas wiadukt znalazł się w granicach stacji, w centralnej jej części. Po zachodniej stronie wiaduktu wzniesiono budynek dworca oraz nowy, zadaszony peron, wyposażony w przejście podziemne. Obsługę rozjazdów i semaforów osłaniających wjazd na bocznicę kopalni i elektrowni zapewniono z nowej nastawni dysponującej po wschodniej stronie wiaduktu, wybudowanej według standardowego projektu pruskich kolei państwowych KPEV.
Zasadniczą rolą stacji była obsługa pociągów towarowych do zakładów znajdujących się na przestrzeni lat przy bocznicy do Miłkowa: kopalni węgla kamiennego Wenceslaus oraz zakładów istniejących później w jej obiektach, elektrowni, składnicy drewna.
Na początku maja 1945 r. Wehrmacht zamierzał wysadzić wiadukt stacyjny. Nie doszło do tego ze względu na protesty okolicznych mieszkańców.