W 1942 zarząd eparchii objął biskup Beniamin (Nowicki). W pierwszych latach powojennych władze radzieckie nie wracały do polityki walki z religią. W 1945 w eparchii działało 346 cerkwi obsługiwanych przez 376 kapłanów, w tym pięciu mnichów, jednak wskutek nowej fali prześladowań prawosławnych, przypadającej na lata 60. XX wieku, w 1970 liczba czynnych świątyń spadła do 52, zaś duchownych – do 65. Taki stan rzeczy utrzymywał się do końca lat 80. Według danych z 2009 w skład eparchii wchodziło 146 parafii obsługiwanych przez 166 kapłanów.
Nazwy eparchii połtawska i perejasławska (1803–1937) połtawska i łubieńska (1942–1943) połtawska i krzemieńczucka (1944–2007) połtawska i myrhorodska (od 2007)
W eparchii działają dwa monastery: męski Mgarski Monaster Przemienienia Pańskiego oraz żeński monaster Podwyższenia Krzyża Świętego w PołtawieПОЛТАВСЬКА єпархія.