W latach 1910–1912 Schamberg zaczął włączać do swojej sztuki elementy kubizmu. W 1913 wziął udział w wystawie Armory Show. Zapoznał się wówczas z pracami artystów reprezentujących Szkołę z Puteaux: Alberta Gleizesa, Jacques’a Villona i Jeana Metzingera. Pod ich wpływem porzucił w większej części naturalistyczną kolorystykę i zaczął stosować rozbijanie formy na mniejsze fragmenty. Powstała wówczas seria figuratywnych obrazów, tzw. Geometric Patterns (wzorce geometryczne), a po nich krajobrazy, zbudowane z pryzmatycznych plaszczyzn w kolorze niebieskim, różowym, żółtym i zielonym, pogrupowanych w charakterystycznych kombinacjach i zestawieniach.
Ok. 1916 jego styl zmienił się radykalnie, artysta większy nacisk położył na linię i strukturę. Podzielał dążenie dadaistów do technologii, podkreślał formalne piękno maszyn. Wywarł wpływ na innych malarzy, w tym Charlesa Sheelera, Charlesa Demutha i Elsie Driggs, którzy przejęli jego mechaniczną tematykę do swoich prac.
Dał się szerzej poznać w 1918 dzięki rzeźbie God, jednej z pierwszych przykładów rzeźby