Na widownię wchodziło się z niskiego foyer. Brak balkonów na sali widowiskowej potęgował wrażenie ogromnej przestrzeni roztaczającej się przed widzem. Kopułę podpierały filary przypominające kształtem stalaktyty, wypełniały ją kolorowe żarówki, mogące tworzyć podczas spektaklu różne wzory. Teatr posiadał nowoczesne wyposażenie, zaplecze dla artystów, a także restaurację, kawiarnię i bar dla publiczności.
W 1933 roku teatr przejęli naziści. Jego architekturę zaliczyli do kategorii sztuki zdegenerowanej. Zakryli ekspresjonistyczne ozdoby, salę pomniejszyli montując podwieszany sufit. Po wojnie w teatrze nadal odbywały się widowiska pod nazwą Friedrichstadtpalast, został on jednak w 1949 roku znacjonalizowany. Przez pewien czas pełnił funkcję magazynu wojskowego.
W roku 1980 podczas wykopów pod budowę nowego bloku z pokojami chorych dla pobliskiego szpitala Charité obniżono poziom wód gruntowych na tyle, że drewniane pale, na których zbudowano Großes Schauspielhaus, uległy procesom gnilnym. Budynek zaczął osiadać i w czasie corocznej kontroli stanu technicznego wydano zakaz użytkowania.