Poeta czyta wiersze prekursora w taki sposób, aby przypisać jego terminom nowy sens. Kenosis – następuje wtedy, gdy poeta zupełnie zrywa ciągłość myśli, która łączyła go z prekursorem. Demonizacja – pojawia się, kiedy poeta tworzy wiersz mający na celu zatarcie oryginalności wiersza macierzystego. Askesis – zabiegi poetyckie mające na celu pomniejszenie bogactwa twórczości prekursora. Apophrades – moment w końcowej twórczości poety, kiedy to otwiera się ponownie na prekursora. Wydaje się wtedy paradoksalnie, że to poeta tworzył swego prekursora.
Zobacz też intertekstualność pozorna easter egg
Bibliografia
Wacław Borowy: O wpływach i zależnościach w literaturze, Kraków 1921. Gerard Genette: Palimpsesty. Literatura drugiego stopnia, przeł. A. Milecki, w: Współczesna teoria badań literackich za granicą. Antologia, pod red. H. Markiewicza, t. 4, cz. 2, Kraków 1992. . Edward Kasperski: Związki literackie, intertekstualność i literatura powszechna, w: Teoria literatury w sytuacji ponowoczesności, Warszawa 1996. Julia Kristeva: Słowo, dialog i powieść, tłum. W. Grajewski, w: M. Bachtin Dialog – język – literatura, pod red. E. Czaplejewicza i E. Kasperskiego, Warszawa 1983. . Henryk Markiewicz: Odmiany intertekstualności, w: Literaturoznawstwo i jego sąsiedztwa, Warszawa 1989. . Ryszard Nycz: Intertekstualność i jej zakresy, w: Tekstowy świat, Warszawa 1995. .
Kategoria:Metodologie badań literackich