Liu Xin (ur. ok. 46 p.n.e., zm. 23 n.e.) – chiński uczony, historyk i astronom, działający w okresie rządów Wang Manga.
Życiorys Był synem konfucjańskiego uczonego Liu Xianga, z którym razem pracował. Sam również był konfucjanistą, choć skłaniał się ku eklektyzmowi filozoficznemu. Podobnie jak ojciec był zwolennikiem „szkoły starych tekstów” (guwenjia); przypisuje mu się redakcję (lub sporządzenie) wersji takich klasyków jak Księga pieśni, Zhou Li, Księga dokumentów i Zuozhuan. Ojciec i syn wspólnie opracowali katalog księgozbiorów Biblioteki Cesarskiej, noszący nazwę Siedem streszczeń (七略, Qilüe). Z dzieła tego korzystali późniejsi uczeni, m.in. Ban Gu. W Siedmiu streszczeniach Liu Xin podzielił filozofię chińską na 10 głównych szkół: konfucjanizm, taoizm, legizm, motizm, naturalizm, logizm, dyplomatów, eklektyków, rolników i opowiadaczy. Dokonał przy tym pionierskiej próby ukazania ich historycznych źródeł. Jest również znany z przedstawienia genezy warstwy uczonych (ru) w chińskim społeczeństwie.