Xilousuchus – rodzaj archozaura z grupy rauizuchów (Rauisuchia) żyjącego we wczesnym triasie na obecnych terenach Azji. Został opisany w 1981 roku przez Wu Xiaochuna w oparciu o niekompletny szkielet (IVPP V6026) obejmujący kości czaszki, kręgi, żebra, obojczyk i pazur. Skamieniałości te odkryto jesienią 1977 roku w osadach formacji Heshanggou w prowincji Shanxi w Chinach.
Xilousuchus osiągał średnie rozmiary, miał długą szyję i długi ogon. Czaszka była lekko zbudowana, prosta i wydłużona. Uzębienie było typowe dla drapieżnych Archosauriformes: zęby są bocznie spłaszczone, zakrzywione ku tyłowi i mają ząbkowania na przedniej i tylnej krawędzi. Xilousuchus miał na grzbiecie wysoki „żagiel” zbudowany z wyrostków kolczystych. Szwy neurocentralne w kręgach szyjnych holotypu są zamknięte, a kości zauszna i bocznopotyliczna zrośnięte, co sugeruje, że osobnik ten jest w pełni dojrzały.