Po rozbiorach Polski pruska administracja urzędowo wprowadziła zgermanizowaną niemiecką nazwę „Punitz” utworzoną od zlatynizowanej nazwy polskiej. W XIX wieku używana była także polska nazwa. W 1887 odnotowano polską nazwę „Poniec” oraz niemiecką „Punitz”.
Historia thumb|Rynek w Poniecu thumb|Zabytkowy dom podcieniowy na ponieckim rynku thumb|Zespół dawnego szpitala Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia w Poniecu (szpital z kaplicą z 1888 i dom sióstr z 1896 roku) Początki osadnictwa na tym terenie są jednak wcześniejsze niż archiwalne, historyczne zapisy i sięgają X wieku, kiedy to w miejscu obecnego Ponieca w bagnistej dolinie znajdował się gród opolny (jego śladem jest owalny pagórek poza miastem). Na początku XII, w 1108 istniejącą już wtedy osadę Bolesław Krzywousty nadał rycerzowi pochodzącemu z bogatego rodu Awdańców. Od XIII przez ponad dwa wieki właścicielami Ponieca byli Wysogotowie, a następnie ród Wesenborgów, Ponieckich i Pampowskich.